Rehabilitacja stopy i podudzia Wrocław

Konsultację z fizjoterapeutą warto rozważyć, gdy występują:

• ból stopy lub stawu skokowego podczas chodzenia,
• ból pięty przy pierwszych krokach po odpoczynku,
• obrzęk i ograniczenie ruchomości po skręceniu kostki,
• uczucie niestabilności albo „uciekania” stawu skokowego,
• ból ścięgna Achillesa lub mięśni łydki,
• ból piszczeli podczas biegania,
• drętwienie, mrowienie lub pieczenie w stopie,
• ból przodostopia i palców,
• trudność ze wspięciem na palce,
• ból podczas biegania, skakania lub lądowania,
• ograniczenie sprawności po złamaniu,
• sztywność po zdjęciu gipsu albo ortezy,
• problem z powrotem do aktywności po operacji,
• zmiana sposobu chodzenia albo utykanie.

Ból stopy lub podudzia nie zawsze pochodzi wyłącznie z miejsca, w którym jest odczuwany. Na sposób obciążania kończyny mogą wpływać także ruchomość biodra i kolana, kontrola miednicy, ustawienie całej kończyny oraz funkcjonowanie układu nerwowego.

Jeżeli dolegliwości pojawiają się również w kolanie, sprawdź: Rehabilitacja kolana we Wrocławiu..

A jeśli w przeszłości występowały problemy ze stawem biodrowym, sprawdź: Rehabilitacja biodra i miednicy.

Skręcenie stawu skokowego najczęściej powstaje, gdy stopa gwałtownie ustawia się do wewnątrz, powodując rozciągnięcie lub uszkodzenie więzadeł po zewnętrznej stronie kostki. Do urazu może dojść podczas biegania, gry zespołowej, zejścia ze stopnia albo chodzenia po nierównym podłożu.

Typowe objawy obejmują:

• ból po zewnętrznej lub wewnętrznej stronie kostki,
• obrzęk i zasinienie,
• ograniczenie ruchomości,
• ból podczas obciążania nogi,
• trudność z prawidłowym chodzeniem,
• uczucie niestabilności,
• obawę przed ponownym postawieniem stopy.

Nie każde skręcenie ma taki sam stopień nasilenia. Przy większym urazie może dojść do całkowitego uszkodzenia więzadła, złamania albo uszkodzenia chrząstki.

Rehabilitacja może obejmować stopniowe odzyskiwanie ruchomości, wzmacnianie mięśni stopy i podudzia, trening równowagi oraz przygotowanie do biegania, skakania i zmian kierunku. Ćwiczenia ruchomości, siły, równowagi i kontroli nerwowo-mięśniowej są ważnymi elementami postępowania po skręceniu oraz ograniczają ryzyko utrwalenia problemu.

U części pacjentów po skręceniu pozostaje uczucie niepewności, częste podwijanie się stopy albo nawracające urazy. Taki stan może być określany jako przewlekła niestabilność stawu skokowego.

Objawy mogą pojawiać się podczas:

• chodzenia po nierównym terenie,
• schodzenia ze schodów,
• biegania,
• lądowania po skoku,
• gwałtownej zmiany kierunku,
• stania na jednej nodze.

Problem nie zawsze wynika wyłącznie z rozluźnienia więzadeł. Znaczenie może mieć również osłabienie mięśni, ograniczenie ruchomości, pogorszenie równowagi oraz spóźniona reakcja kończyny na zmianę podłoża.

Rehabilitacja może obejmować ćwiczenia stabilizacyjne, trening czucia głębokiego, wzmacnianie mięśni podudzia oraz stopniowe wprowadzanie bardziej dynamicznych zadań. W przypadku sportowców potrzebne mogą być również ćwiczenia biegu, skoków, lądowania i szybkiej zmiany kierunku.

Więzozrost łączy dolne części kości piszczelowej i strzałkowej. Jego uszkodzenie jest często nazywane wysokim skręceniem stawu skokowego.

Do urazu może dojść podczas gwałtownego skręcenia stopy na zewnątrz, upadku albo kontaktu z innym zawodnikiem. Dolegliwości mogą być odczuwane powyżej stawu skokowego i nasilać się podczas chodzenia, skręcania stopy lub obciążania kończyny.

Możliwe objawy obejmują:

• ból z  przodu i powyżej kostki,
• ból podczas obracania stopy,
• trudność z wybiciem i biegiem,
• obrzęk,
• uczucie niestabilności,
• wydłużony czas powrotu do sportu.

Uszkodzenia więzozrostu mogą goić się dłużej niż typowe skręcenia boczne. Przy dużej niestabilności potrzebna może być konsultacja ortopedyczna i leczenie operacyjne.

Rehabilitacja jest uzależniona od stopnia uszkodzenia. Obejmuje stopniowe obciążanie, odzyskiwanie ruchomości i siły oraz przygotowanie kończyny do dynamicznych ruchów.

Ścięgno Achillesa łączy mięśnie łydki z kością piętową i przenosi duże obciążenia podczas chodzenia, biegania, wspinania się na palce i skakania.

Tendinopatia może rozwijać się po gwałtownym zwiększeniu liczby treningów, zmianie nawierzchni, rozpoczęciu biegania po dłuższej przerwie albo wprowadzeniu większej liczby podbiegów i skoków.

Objawy mogą obejmować:

• ból i sztywność ścięgna po odpoczynku,
• ból przy pierwszych krokach rano,
• dolegliwości podczas biegania,
• ból podczas wspięcia na palce,
• miejscowe pogrubienie ścięgna,
• tkliwość przy ucisku,
• osłabienie łydki.

Rehabilitacja opiera się przede wszystkim na odpowiednio dobranych ćwiczeniach obciążających ścięgno. Program powinien być stopniowany i dopasowany do aktualnej tolerancji pacjenta oraz aktywności, do której chce powrócić.

Aktualne wytyczne dotyczące tendinopatii środkowej części ścięgna Achillesa wskazują na istotną rolę progresywnego obciążania, oceny siły łydki oraz stopniowego powrotu do aktywności.

Zerwanie ścięgna Achillesa może nastąpić podczas nagłego wybicia, sprintu, lądowania, gwałtownej zmiany kierunku albo potknięcia. Pacjent może usłyszeć trzask lub mieć wrażenie, że ktoś uderzył go w tył łydki.

Możliwe objawy obejmują:

• nagły ból z tyłu kostki lub łydki,
• trzask w chwili urazu,
• obrzęk i zasinienie,
• trudność z chodzeniem,
• brak możliwości skutecznego wspięcia się na palce,
• wyraźne osłabienie wybicia stopy.

Podejrzenie zerwania wymaga szybkiej konsultacji ortopedycznej. Sposób leczenia może być operacyjny albo zachowawczy i zależy między innymi od rodzaju uszkodzenia, wieku, aktywności oraz ogólnego stanu pacjenta.

Rehabilitacja jest wieloetapowa i musi respektować proces gojenia. Obejmuje stopniowe odzyskiwanie ruchomości, siły łydki, prawidłowego chodu, wspięcia na palce, biegu i zdolności do wykonywania dynamicznych ruchów. Nie należy samodzielnie przyspieszać rozciągania ani zwiększania obciążenia.

Uraz mięśni łydki może powstać podczas sprintu, gwałtownego przyspieszenia, odbicia, skoku lub nagłego wydłużenia mięśnia. Najczęściej dotyczy mięśnia brzuchatego łydki albo mięśnia płaszczkowatego.

Objawy mogą obejmować:

• nagły ból łydki,
• uczucie szarpnięcia lub uderzenia,
• ból podczas chodzenia,
• trudność ze wspięciem na palce,
• obrzęk albo zasinienie,
• tkliwość mięśnia,
• spadek siły wybicia.

Rehabilitacja zależy od rozległości urazu. Początkowo może obejmować ochronę tkanek i utrzymywanie bezpiecznej aktywności. Następnie stopniowo wprowadza się ćwiczenia ruchomości, siły, wytrzymałości i szybkości.

Przed powrotem do biegania lub sportu mięsień powinien być przygotowany nie tylko do spokojnego wspięcia na palce, ale również do szybkiego odbicia i powtarzalnych obciążeń.

Nagły ból i obrzęk łydki bez wyraźnego urazu, zwłaszcza połączony z zaczerwienieniem, wzrostem temperatury kończyny lub dusznością, wymaga pilnej diagnostyki w kierunku zakrzepicy.

Dolegliwość określana jako shin splints lub zespół przeciążenia przyśrodkowej części piszczeli często występuje u biegaczy oraz osób rozpoczynających intensywne treningi po okresie mniejszej aktywności.

Ból najczęściej pojawia się wzdłuż wewnętrznej krawędzi kości piszczelowej. Może być odczuwany podczas biegania, po treningu albo przy ucisku bolesnego obszaru.

Czynniki sprzyjające dolegliwościom mogą obejmować:

• gwałtowne zwiększenie dystansu lub intensywności treningu,
• bieganie po twardym podłożu,
• dużą liczbę skoków,
• niedostateczną regenerację,
• zmianę obuwia,
• osłabienie mięśni podudzia i stopy.

Rehabilitacja może obejmować czasową zmianę treningu, ćwiczenia mięśni łydki i stopy, poprawę ruchomości oraz stopniowy powrót do biegania.

Punktowy, silny ból kości, dolegliwości występujące w spoczynku albo nasilające się mimo zmniejszenia aktywności mogą wskazywać na złamanie przeciążeniowe i wymagają dalszej diagnostyki.

Złamanie przeciążeniowe jest niewielkim pęknięciem kości powstającym wskutek powtarzalnych obciążeń, które przekraczają jej zdolność do regeneracji. Może dotyczyć między innymi kości piszczelowej, kości śródstopia, kości piętowej lub kości łódeczkowatej.

Ryzyko może wzrastać przy:

• gwałtownym zwiększeniu liczby treningów,
• dużej liczbie biegów i skoków,
• niedostatecznej regeneracji,
• ograniczonej podaży energii,
• zaburzeniach gospodarki kostnej,
• powrocie do wysiłku po dłuższej przerwie.

Typowym objawem jest miejscowy ból kości, początkowo pojawiający się podczas wysiłku, a w bardziej zaawansowanym stadium również przy chodzeniu lub w spoczynku.

Podejrzenie złamania przeciążeniowego wymaga konsultacji lekarskiej. Zmiana może nie być widoczna na pierwszym zdjęciu RTG, dlatego niekiedy potrzebne są dodatkowe badania.

Rehabilitacja rozpoczyna się po ustaleniu bezpiecznego poziomu obciążania. Obejmuje utrzymanie możliwej sprawności, odbudowę siły oraz stopniowy powrót do chodzenia, biegania i sportu.

Ból rozcięgna podeszwowego jest jedną z częstszych przyczyn dolegliwości dolnej części pięty. Często określa się go jako zapalenie rozcięgna podeszwowego, chociaż problem nie zawsze ma charakter typowego ostrego stanu zapalnego.

Charakterystyczne może być:

• nasilenie bólu podczas pierwszych kroków rano,
• ból po wstaniu z krzesła,
• dolegliwości po dłuższym staniu lub chodzeniu,
• tkliwość przy wewnętrznej części pięty,
• czasowa poprawa po rozchodzeniu,
• ponowne nasilenie bólu po większym wysiłku.

Rehabilitacja może obejmować ćwiczenia rozcięgna podeszwowego i łydki, stopniowane wzmacnianie mięśni stopy oraz dostosowanie obciążeń i obuwia.

Plan terapii powinien uwzględniać również ruchomość stawu skokowego, siłę łydki, sposób chodzenia oraz rodzaj aktywności pacjenta. Aktualne wytyczne dla bólu pięty i rozcięgna podeszwowego podkreślają znaczenie indywidualnej oceny oraz połączenia ćwiczeń, pracy nad ruchomością i modyfikacji obciążenia.

Ścięgno mięśnia piszczelowego tylnego pomaga podtrzymywać sklepienie stopy i stabilizować ją podczas chodzenia. Jego przeciążenie albo osłabienie może prowadzić do bólu po wewnętrznej stronie kostki i stopniowego obniżania łuku stopy.

Objawy mogą obejmować:

• ból i obrzęk po wewnętrznej stronie kostki,
• zmęczenie stopy podczas chodzenia,
• trudność ze wspięciem na palce na jednej nodze,
• stopniowe spłaszczenie łuku stopy,
• ustawianie pięty na zewnątrz,
• ból po zewnętrznej stronie stawu skokowego w bardziej zaawansowanym stadium.

Rehabilitacja może obejmować wzmacnianie mięśnia piszczelowego tylnego i pozostałych mięśni stopy, ćwiczenia łydki, poprawę równowagi oraz dostosowanie obuwia. W niektórych przypadkach potrzebne mogą być wkładki lub orteza zalecone przez odpowiedniego specjalistę.

Zaawansowana deformacja, nasilona sztywność albo brak poprawy mimo postępowania zachowawczego mogą wymagać konsultacji ortopedycznej.

Ścięgna mięśni strzałkowych przebiegają po zewnętrznej stronie podudzia i kostki. Pomagają stabilizować stopę oraz chronić ją przed nadmiernym podwijaniem do wewnątrz.

Do przeciążenia lub uszkodzenia może dojść w wyniku:

• nawracających skręceń kostki,
• biegania po nierównym podłożu,
• gwałtownego zwiększenia treningu,
• urazu z silnym podwinięciem stopy,
• niestabilności stawu skokowego,
• specyficznej budowy i ustawienia stopy.

Objawy mogą obejmować ból i obrzęk za kostką boczną, ból podczas chodzenia po nierównym terenie, osłabienie oraz uczucie przeskakiwania ścięgna.

Rehabilitacja może obejmować modyfikację obciążeń, wzmacnianie mięśni strzałkowych, ćwiczenia stabilizacyjne i przygotowanie do dynamicznych ruchów.

Nagły ból połączony z wyraźnym przeskakiwaniem albo utratą siły może wymagać diagnostyki obrazowej i konsultacji ortopedycznej.

Konflikt stawu skokowego oznacza bolesne ograniczenie ruchu związane z podrażnianiem struktur znajdujących się z przodu albo z tyłu stawu.

Konflikt przedni może powodować ból podczas głębokiego przysiadu, schodzenia ze schodów lub ruchu kolana nad stopą. Konflikt tylny może nasilać się podczas mocnego obciągania palców, wspięcia na palce, tańca, kopnięcia albo odbicia.

Objawy mogą obejmować:

• ból z przodu lub z tyłu kostki,
• ograniczenie ruchomości,
• uczucie blokowania,
• ból przy skrajnym ustawieniu stopy,
• trudność z przysiadem, biegiem lub wspięciem na palce.

Rehabilitacja może obejmować poprawę tolerowanej ruchomości, pracę nad siłą, kontrolą stawu i sposobem wykonywania czynności powodujących objawy.

Jeżeli problem wynika z wyraźnych zmian kostnych albo utrzymującego się mechanicznego blokowania stawu, potrzebna może być konsultacja ortopedyczna.

Do uszkodzenia chrząstki kości skokowej może dojść podczas skręcenia, złamania lub innego urazu stawu skokowego. Zmiana może powodować objawy także wiele tygodni po pozornie wygojonym skręceniu.

Możliwe dolegliwości obejmują:

• głęboki ból stawu skokowego,
• obrzęk po aktywności,
• przeskakiwanie albo blokowanie,
• ograniczenie ruchomości,
• ból podczas biegania i skakania,
• brak oczekiwanej poprawy po skręceniu.

Rozpoznanie może wymagać badania obrazowego. Sposób leczenia zależy od wielkości, położenia i stabilności zmiany oraz poziomu aktywności pacjenta.

Rehabilitacja może stanowić element postępowania zachowawczego albo leczenia pooperacyjnego. Obejmuje stopniowe odzyskiwanie ruchomości, siły, stabilizacji i tolerancji na obciążenie.

Zmiany zwyrodnieniowe stopy i stawu skokowego mogą rozwijać się wraz z wiekiem, ale często są również następstwem wcześniejszych złamań, zwichnięć lub wielokrotnych skręceń.

Objawy mogą obejmować:

• ból podczas chodzenia,
• sztywność po odpoczynku,
• ograniczenie ruchomości,
• obrzęk,
• trzeszczenie,
• trudność z chodzeniem po nierównym podłożu,
• zmniejszenie dystansu możliwego do przejścia,
• zmianę sposobu obciążania stopy.

Rehabilitacja nie usuwa zmian widocznych w badaniu obrazowym, ale może pomagać w poprawie ruchomości, siły, równowagi i codziennego funkcjonowania.

Postępowanie może obejmować ćwiczenia mięśni stopy i podudzia, trening chodu oraz modyfikację aktywności. U części pacjentów pomocne może być również odpowiednio dobrane obuwie, wkładki lub orteza.

Płaskostopie oznacza obniżenie podłużnego łuku stopy. U wielu osób jest ono naturalną cechą budowy i nie powoduje żadnych dolegliwości. Rehabilitacja jest potrzebna przede wszystkim wtedy, gdy pojawia się ból, osłabienie albo pogorszenie funkcji.

Objawy mogą obejmować:

• zmęczenie stóp podczas chodzenia,
• ból wewnętrznej części stopy lub kostki,
• ból łydki,
• trudność ze wspięciem na palce,
• pogorszenie równowagi,
• zmniejszenie tolerancji długiego stania,
• szybkie zużywanie się określonej części obuwia.

Rehabilitacja może obejmować ćwiczenia mięśni krótkich stopy, łydki i mięśnia piszczelowego tylnego, trening równowagi oraz poprawę kontroli kończyny podczas chodzenia.

Celem nie zawsze jest zmiana wyglądu stopy. Ważniejsze jest zwiększenie jej siły, sprawności i zdolności do przenoszenia obciążeń.

Paluch koślawy jest deformacją, w której duży palec stopniowo odchyla się w stronę pozostałych palców, a po wewnętrznej stronie stopy powstaje charakterystyczne uwypuklenie.

Dolegliwości mogą obejmować:

• ból przy podstawie palucha,
• zaczerwienienie i podrażnienie skóry,
• problem z dobraniem obuwia,
• ból przodostopia,
• ograniczenie ruchomości palucha,
• zmianę sposobu chodzenia,
• przeciążenie pozostałych palców.

Fizjoterapia nie jest w stanie trwale zmienić ukształtowanej deformacji kostnej. Może jednak pomagać w utrzymaniu ruchomości, poprawie funkcji stopy, wzmacnianiu mięśni oraz zmniejszaniu przeciążeń podczas chodzenia.

Istotne może być również noszenie obuwia z odpowiednią ilością miejsca na palce. Przy znacznym nasileniu bólu i deformacji potrzebna może być konsultacja ortopedyczna dotycząca leczenia operacyjnego.

Paluch sztywny jest związany ze zmianami zwyrodnieniowymi stawu u podstawy dużego palca. Prowadzi do bólu i stopniowego ograniczenia jego ruchomości.

Objawy mogą nasilać się podczas:

• chodzenia i odbicia stopy,
• biegania,
• wspięcia na palce,
• chodzenia pod górę,
• wykonywania wykroków,
• noszenia obuwia uciskającego grzbiet stawu.

Może pojawić się sztywność, obrzęk, trzeszczenie oraz kostne uwypuklenie nad stawem.

Rehabilitacja może pomagać w utrzymaniu dostępnego zakresu ruchu, poprawie siły stopy i dostosowaniu sposobu obciążania kończyny. Nie usuwa jednak zmian zwyrodnieniowych.

Przy bardziej zaawansowanych dolegliwościach pomocne może być obuwie ograniczające bolesne zgięcie palucha. Silny ból i znaczne ograniczenie chodzenia mogą wymagać konsultacji ortopedycznej.

Metatarsalgia jest ogólnym określeniem bólu występującego pod głowami kości śródstopia, czyli w przedniej części podeszwy stopy. Nie jest jednym konkretnym rozpoznaniem, ponieważ podobne objawy mogą mieć różne przyczyny.

Dolegliwości mogą być związane z 

• gwałtownym zwiększeniem chodzenia lub biegania,
• ciasnym obuwiem,
• przeciążeniem określonej części stopy,
• ograniczeniem ruchomości palucha,
• palcem młotkowatym lub paluchem koślawym,
• zmianą sposobu chodzenia,
• nerwiakiem Mortona,
• złamaniem przeciążeniowym.

Rehabilitacja zależy od przyczyny problemu. Może obejmować zmianę obciążeń, ćwiczenia stopy i łydki, poprawę ruchomości, naukę innego sposobu wykonywania aktywności oraz dobór odpowiedniego obuwia.

Punktowy ból kości, duży obrzęk albo niemożność obciążenia stopy wymagają wykluczenia złamania.

Nerwiak Mortona jest bolesnym podrażnieniem i pogrubieniem tkanki wokół nerwu przebiegającego pomiędzy kośćmi śródstopia. Najczęściej dotyczy przestrzeni pomiędzy trzecim i czwartym palcem.

Objawy mogą obejmować:

• pieczenie albo przeszywający ból przodostopia,
• ból promieniujący do palców,
• mrowienie lub drętwienie,
• uczucie kamyka albo zrolowanej skarpetki pod stopą,
• nasilenie objawów w ciasnym obuwiu,
• ból podczas długiego chodzenia lub biegania.

Postępowanie może obejmować zmianę obuwia, zmniejszenie nacisku na bolesny obszar oraz czasową modyfikację aktywności. Ćwiczenia mogą być ukierunkowane na ruchomość stopy i łydki oraz poprawę sposobu obciążania przodostopia.

Utrzymujące się nasilone dolegliwości mogą wymagać konsultacji podologicznej albo ortopedycznej oraz rozważenia innych form leczenia.

Złamanie może obejmować kostkę boczną, przyśrodkową, tylną część piszczeli albo kilka struktur jednocześnie. Do urazu dochodzi najczęściej podczas skręcenia, upadku albo wypadku.

Objawy mogą obejmować:

• silny ból,
• szybki obrzęk,
• zasinienie,
• niemożność obciążenia nogi,
• widoczną deformację,
• ból bezpośrednio nad kością,
• ograniczenie ruchomości.

Złamanie wymaga diagnostyki medycznej. Leczenie może obejmować zastosowanie ortezy, opatrunku gipsowego, nastawienie albo operacyjne zespolenie kości.

Po uzyskaniu odpowiedniego zrostu rehabilitacja może obejmować odzyskiwanie ruchomości, wzmacnianie mięśni, trening równowagi i naukę prawidłowego chodzenia.

Tempo obciążania kończyny musi być zgodne z zaleceniami lekarza. Nie należy samodzielnie odstawiać kul ani zwiększać obciążenia przed potwierdzeniem odpowiedniego gojenia.

Do złamania kości stopy może dojść podczas upadku, przygniecenia, skręcenia albo bezpośredniego uderzenia. Kości śródstopia mogą również ulec złamaniu przeciążeniowemu.

Możliwe objawy to:

• miejscowy ból,
• obrzęk i zasinienie,
• ból podczas obciążania stopy,
• trudność z chodzeniem,
• zmiana ustawienia palca,
• wyraźna tkliwość kości.

Sposób leczenia zależy od rodzaju i lokalizacji złamania. Część urazów może goić się w specjalnym bucie lub opatrunku, a złamania przemieszczone albo niestabilne mogą wymagać operacji.

Rehabilitacja po okresie zabezpieczenia może obejmować poprawę ruchomości stopy i palców, odbudowę siły, trening chodu i stopniowe przygotowanie do pełnego obciążania kończyny.

Staw Lisfranca znajduje się w środkowej części stopy, w miejscu połączenia kości śródstopia z kośćmi stępu. Uraz może obejmować więzadła, kości albo oba rodzaje struktur.

Do uszkodzenia może dojść podczas upadku, przygniecenia, wypadku albo skręcenia stopy ustawionej na palcach. Uraz bywa początkowo mylony ze zwykłym skręceniem.

Objawy mogą obejmować:

• ból i obrzęk środkowej części stopy,
• ból podczas obciążania,
• zasinienie pod podeszwą,
• trudność z chodzeniem,
• ból podczas odbicia stopy.

Podejrzenie urazu Lisfranca wymaga diagnostyki ortopedycznej. Niestabilne uszkodzenia często wymagają operacji, natomiast wybrane stabilne urazy mogą być leczone zachowawczo.

Rehabilitacja rozpoczyna się zgodnie z zaleceniami dotyczącymi obciążania. Obejmuje stopniowe odzyskiwanie ruchomości, siły i sprawności chodu.

Rehabilitacja może być potrzebna między innymi po:

• zespoleniu złamania,
• rekonstrukcji więzadeł stawu skokowego,
• operacji ścięgna Achillesa,
• artroskopii stawu skokowego,
• operacji uszkodzenia chrząstki,
• operacji palucha koślawego,
• operacji palucha sztywnego,
• korekcji płaskostopia,
• operacji nerwiaka Mortona,
• zespoleniu urazu Lisfranca,
• endoprotezoplastyce albo usztywnieniu stawu.

Zakres rehabilitacji zależy od rodzaju zabiegu oraz sposobu zabezpieczenia naprawionych struktur. Niektóre operacje wymagają wielotygodniowego ograniczenia obciążania, podczas gdy po innych ruch i chód są wprowadzane wcześniej.

Postępowanie może obejmować:

• zmniejszanie obrzęku,
• pracę z blizną po zagojeniu rany,
• odzyskiwanie zakresu ruchu,
• wzmacnianie mięśni stopy i podudzia,
• trening równowagi,
• naukę prawidłowego chodu,
• stopniowe odstawianie kul,
• przygotowanie do biegania i sportu.

Na pierwszą wizytę należy zabrać wypis ze szpitala, opis operacji oraz zalecenia dotyczące obciążania i dozwolonego zakresu ruchu.