Rehabilitacja głowy i karku Wrocław

Konsultację z fizjoterapeutą warto rozważyć, gdy występują:

• ból i sztywność szyi lub karku,
• ograniczenie obracania albo pochylania głowy,
• ból promieniujący do barku, łopatki lub ręki,
• drętwienie, mrowienie lub osłabienie kończyny górnej,
• nawracające bóle głowy związane z napięciem lub ruchem szyi,
• ból po wypadku komunikacyjnym albo innym urazie,
• nadmierne napięcie mięśni karku i obręczy barkowej,
• dolegliwości związane z zaciskaniem szczęki lub stawami skroniowo-żuchwowymi,
• zawroty głowy lub zaburzenia równowagi współwystępujące z bólem szyi,
• trudności z powrotem do aktywności po zabiegu albo okresie unieruchomienia.

Jeżeli dolegliwości dotyczą głównie barku lub łopatki, sprawdź: Rehabilitacja barku i łokcia we Wrocławiu.

A jeśli ból promieniuje do ręki, sprawdź również: Rehabilitacja ręki we Wrocławiu.

Podobne objawy mogą mieć różne przyczyny. Dlatego terapia nie powinna opierać się wyłącznie na miejscu występowania bólu lub opisie badania obrazowego. Istotne jest sprawdzenie, jak funkcjonuje cały obszar głowy, szyi, obręczy barkowej i tułowia.

Ból szyi i karku jest jednym z najczęstszych powodów wizyty u fizjoterapeuty. Może mieć charakter miejscowy albo obejmować również potylicę, barki, łopatki i górną część pleców. Często towarzyszy mu ograniczenie ruchomości, uczucie ciężkości głowy oraz trudność w znalezieniu wygodnej pozycji podczas pracy lub snu.

Dolegliwości mogą nasilać się podczas:

• długiej pracy przy komputerze,
• korzystania z telefonu,
• prowadzenia samochodu,
• obracania głowy,
• podnoszenia i przenoszenia przedmiotów,
• aktywności sportowej,
• długotrwałego stresu i zmęczenia.

Podczas terapii sprawdzana jest ruchomość odcinka szyjnego i piersiowego, napięcie tkanek, praca łopatek, sposób oddychania oraz kontrola ustawienia głowy. Postępowanie może obejmować techniki manualne, terapię tkanek miękkich oraz indywidualnie dobrane ćwiczenia.

Przeciążenie mięśni szyi, karku i obręczy barkowej może powodować uczucie napięcia, pieczenia, ciągnięcia lub zmęczenia. Dolegliwości często pojawiają się pod koniec dnia i są związane z długotrwałym utrzymywaniem jednej pozycji, powtarzalnymi ruchami albo brakiem odpowiedniej regeneracji.

Samo rozluźnienie bolesnego miejsca nie zawsze wystarcza. Należy również sprawdzić, dlaczego określone mięśnie są stale przeciążane. Przyczyną może być między innymi ograniczona ruchomość, osłabienie innych grup mięśniowych, nieprawidłowa kontrola łopatki, sposób oddychania lub niedostosowanie obciążeń do aktualnych możliwości organizmu.

Celem fizjoterapii jest nie tylko zmniejszenie napięcia, ale również poprawa funkcjonowania całego obszaru szyi, barków i tułowia.

Dyskopatia szyjna jest potocznym określeniem zmian dotyczących krążków międzykręgowych odcinka szyjnego. Zmiany te mogą, ale nie muszą powodować dolegliwości. Dlatego wynik rezonansu magnetycznego lub tomografii powinien być zawsze analizowany razem z objawami oraz badaniem funkcjonalnym pacjenta.

Dolegliwości związane z odcinkiem szyjnym mogą obejmować:

• ból szyi i karku,
• ograniczenie ruchomości,
• ból w okolicy łopatki,
• promieniowanie do barku lub ręki,
• drętwienie i mrowienie palców,
• osłabienie siły kończyny górnej.

Rehabilitacja może obejmować pracę nad ruchomością, kontrolą ruchu, stabilizacją, siłą mięśniową oraz stopniowym zwiększaniem tolerancji na codzienne obciążenia. Zakres terapii dobierany jest na podstawie objawów i aktualnego stanu funkcjonalnego.

Radikulopatia szyjna jest związana z podrażnieniem lub uciskiem korzenia nerwowego w odcinku szyjnym kręgosłupa. Określenie „rwa barkowa” bywa używane w odniesieniu do bólu promieniującego od szyi przez bark, ramię lub przedramię aż do dłoni.

Objawom mogą towarzyszyć:

• drętwienie lub mrowienie ręki,
• zmiana czucia w określonych palcach,
• osłabienie mięśni kończyny górnej,
• ból nasilający się przy określonych ruchach szyi,
• uczucie ciągnięcia lub pieczenia wzdłuż ręki.

Podczas badania fizjoterapeutycznego oceniana jest ruchomość szyi, siła mięśniowa, czucie, reakcja układu nerwowego oraz ruchomość obręczy barkowej. Terapia powinna być dopasowana do rodzaju i  nasilenia objawów.

Postępujące osłabienie ręki, zaburzenia chodu, problemy z wykonywaniem precyzyjnych ruchów dłoni lub inne nasilające się objawy neurologiczne wymagają konsultacji lekarskiej.

Uraz typu whiplash najczęściej powstaje podczas wypadku komunikacyjnego, gdy głowa wykonuje gwałtowny ruch do przodu i do tyłu. Objawy nie zawsze pojawiają się bezpośrednio po zdarzeniu. Mogą rozwinąć się po kilku godzinach lub kolejnego dnia.

Do typowych dolegliwości należą:

• ból i sztywność szyi,
• ograniczenie obracania głowy,
• ból potylicy i głowy,
• ból barków lub górnej części pleców,
• zawroty głowy,
• uczucie niestabilności,
• nadwrażliwość na ruch,
• trudności z koncentracją.

Przed rozpoczęciem rehabilitacji należy wykluczyć poważniejsze następstwa urazu. Następnie terapia może obejmować stopniowe odzyskiwanie ruchomości, ćwiczenia kontroli ruchu, poprawę siły i wytrzymałości mięśniowej oraz bezpieczny powrót do codziennej aktywności.

Ból głowy pochodzenia szyjnego, nazywany również bólem szyjnopochodnym lub cervikogennym, jest związany z zaburzeniami funkcjonowania struktur odcinka szyjnego kręgosłupa. Ból może rozpoczynać się w okolicy karku lub potylicy, a następnie promieniować w kierunku skroni, czoła albo okolicy oka.

Charakterystyczne może być:

• współwystępowanie bólu głowy i szyi,
• ograniczenie ruchomości odcinka szyjnego,
• nasilenie bólu podczas określonego ruchu lub długiego utrzymywania pozycji,
• większe nasilenie dolegliwości po jednej stronie,
• tkliwość mięśni i stawów w okolicy szyi oraz potylicy.

Fizjoterapia może obejmować terapię odcinka szyjnego i piersiowego, pracę z tkankami miękkimi, ćwiczenia mięśni głębokich szyi oraz poprawę kontroli ustawienia głowy i obręczy barkowej.

Przed rozpoczęciem terapii należy jednak ocenić charakter bólu i w razie potrzeby wykluczyć migrenę, choroby neurologiczne, naczyniowe oraz inne przyczyny wymagające diagnostyki lekarskiej.

Napięciowy ból głowy często opisywany jest jako ucisk, ciężar lub uczucie ciasnej opaski wokół głowy. Może współwystępować z napięciem mięśni karku, skroni, żuchwy i obręczy barkowej.

Na pojawienie się lub nasilenie dolegliwości mogą wpływać między innymi przemęczenie, stres, brak snu, długotrwała praca w jednej pozycji oraz przeciążenie mięśni.

Fizjoterapia nie zastępuje diagnostyki bólu głowy, ale po rozpoznaniu jego charakteru może stanowić element szerszego postępowania. Terapia może być ukierunkowana na poprawę ruchomości szyi, zmniejszenie nadmiernego napięcia mięśniowego, naukę ćwiczeń oraz modyfikację czynników związanych z codzienną aktywnością.

Stawy skroniowo-żuchwowe łączą żuchwę z czaszką i uczestniczą między innymi w mówieniu, przeżuwaniu, ziewaniu oraz połykaniu. Zaburzenia ich funkcjonowania mogą powodować dolegliwości w obrębie żuchwy, twarzy, skroni, uszu, głowy i szyi.

Do najczęstszych objawów należą:

• ból podczas otwierania ust i gryzienia,
• ograniczenie lub asymetria ruchu żuchwy,
• trzaski i przeskakiwanie w stawie,
• uczucie zmęczenia mięśni twarzy,
• ból skroni i głowy,
• napięcie karku,
• trudność w szerokim otwieraniu ust.

Fizjoterapia może obejmować ocenę ruchu żuchwy, napięcia mięśni żucia, odcinka szyjnego oraz sposobu oddychania. W zależności od problemu stosuje się techniki manualne, terapię mięśniowo-powięziową i ćwiczenia poprawiające kontrolę ruchu żuchwy.

W niektórych przypadkach wskazana jest równoległa współpraca ze stomatologiem, ortodontą, chirurgiem szczękowo-twarzowym lub neurologiem.

Bruksizm obejmuje zgrzytanie zębami lub zaciskanie szczęki, które może występować zarówno w czasie snu, jak i w ciągu dnia. Nadmierna aktywność mięśni żucia może prowadzić do bólu twarzy, skroni, żuchwy, głowy i karku.

Fizjoterapia nie usuwa wszystkich możliwych przyczyn bruksizmu, ale może wspierać postępowanie w przypadku dolegliwości mięśniowych i ograniczenia ruchu żuchwy. Terapia może obejmować pracę z mięśniami żucia, szyją i obręczą barkową, naukę świadomego rozluźniania szczęki oraz ćwiczenia poprawiające kontrolę ruchu.

Ze względu na możliwość ścierania zębów i przeciążenia stawów skroniowo-żuchwowych wskazana może być również konsultacja stomatologiczna.

Zawroty głowy mogą mieć wiele przyczyn, między innymi neurologicznych, laryngologicznych, naczyniowych, metabolicznych i związanych z układem równowagi. Nie należy automatycznie zakładać, że wynikają one z napięcia mięśni szyi.

Fizjoterapia może być rozważana po przeprowadzeniu odpowiedniej diagnostyki, zwłaszcza gdy zawroty głowy pojawiły się po urazie, współwystępują z bólem szyi albo wiążą się z zaburzeniem kontroli ruchu głowy i tułowia.

Postępowanie może obejmować ćwiczenia równowagi, koordynacji wzrokowo-ruchowej, stabilizacji oraz stopniowego przyzwyczajania organizmu do ruchu. Zakres terapii zawsze zależy od rozpoznanej przyczyny problemu.

Po zabiegu operacyjnym odcinka szyjnego może występować ograniczenie ruchomości, osłabienie mięśni, obawa przed ruchem oraz trudność z powrotem do pracy i aktywności.

Rehabilitacja powinna uwzględniać rodzaj przeprowadzonego zabiegu, etap gojenia, aktualne objawy oraz zalecenia lekarza prowadzącego. Początkowo terapia może skupiać się na bezpiecznym wykonywaniu codziennych czynności, pracy oddechowej i delikatnych ćwiczeniach. W kolejnych etapach wprowadza się ćwiczenia poprawiające ruchomość, siłę, stabilizację i tolerancję na obciążenie.

Na pierwszą wizytę warto zabrać wypis ze szpitala, opis zabiegu oraz posiadaną dokumentację medyczną.