Rehabilitacja kolana Wrocław

Konsultację z fizjoterapeutą warto rozważyć, gdy występują:

• ból kolana podczas chodzenia lub wchodzenia po schodach,
• ból w przedniej części kolana albo wokół rzepki,
• dolegliwości po wewnętrznej lub zewnętrznej stronie stawu,
• ból podczas przysiadu, klękania lub biegania,
• obrzęk kolana,
• ograniczenie zginania albo prostowania nogi,
• uczucie sztywności po odpoczynku,
• przeskakiwanie, trzaski lub blokowanie stawu,
• uczucie niestabilności albo „uciekania” kolana,
• osłabienie mięśni po urazie lub unieruchomieniu,
• trudność z powrotem do sportu,
• ograniczenie sprawności po artroskopii lub innej operacji.

Ból kolana nie zawsze pochodzi wyłącznie ze struktur znajdujących się w samym stawie. Na sposób jego obciążania mogą wpływać również ruchomość biodra i stawu skokowego, siła mięśni kończyny, kontrola miednicy oraz sposób poruszania się. Dolegliwości mogą być także związane z kręgosłupem lub układem nerwowym.

Jeżeli dolegliwości pojawiają się również w stawie biodrowym, sprawdź: Rehabilitacja biodra i  miednicy.

A jeśli w przeszłości występowały problemy ze stawem skokowym, sprawdź: Rehabilitacja stopy i podudzia.

Zespół bólu rzepkowo-udowego jest jedną z częstszych przyczyn dolegliwości w przedniej części kolana. Ból jest zwykle odczuwany wokół rzepki albo pod nią i nasila się podczas czynności zwiększających obciążenie stawu rzepkowo-udowego.

Objawy mogą pojawiać się podczas:

• wchodzenia i schodzenia po schodach,
• wykonywania przysiadów i wykroków,
• biegania, szczególnie po wzniesieniach,
• skakania,
• klękania,
• długiego siedzenia ze zgiętymi kolanami,
• wstawania z niskiego krzesła.

Dolegliwości mogą rozwinąć się po gwałtownym zwiększeniu liczby treningów, zmianie nawierzchni, wprowadzeniu nowych ćwiczeń albo powrocie do aktywności po przerwie. Znaczenie mogą mieć również siła mięśni biodra i uda, sposób wykonywania ruchu oraz tolerancja stawu na obciążenie.

Rehabilitacja może obejmować ćwiczenia mięśni uda i biodra, poprawę kontroli kończyny podczas przysiadu, biegu i lądowania oraz stopniowe zwiększanie tolerancji na aktywność. Wytyczne kliniczne wskazują na szczególne znaczenie ćwiczeń wzmacniających kolano i biodro, dopasowanych do rodzaju problemu pacjenta.

Określenie „chondromalacja rzepki” jest często używane w odniesieniu do bólu przedniej części kolana. Oznacza zmiany dotyczące chrząstki znajdującej się na tylnej powierzchni rzepki, jednak nie każdy ból w tej okolicy wynika z uszkodzenia chrząstki.

U pacjenta mogą występować:

• ból podczas chodzenia po schodach,
• dolegliwości przy przysiadach i klękaniu,
• ból po dłuższym siedzeniu,
• trzeszczenie albo tarcie podczas ruchu,
• uczucie sztywności,
• okresowy obrzęk.

Zmiany w chrząstce widoczne w badaniu obrazowym nie zawsze odpowiadają nasileniu objawów. Dlatego plan rehabilitacji powinien wynikać zarówno z dokumentacji medycznej, jak i z oceny ruchomości, siły oraz sposobu obciążania kończyny.

Postępowanie może obejmować stopniowane ćwiczenia mięśni uda i biodra, poprawę kontroli ruchu oraz dostosowanie aktywności, które obecnie nadmiernie nasilają dolegliwości.

Tendinopatia więzadła rzepki jest przeciążeniowym problemem ścięgna łączącego rzepkę z kością piszczelową. Często występuje u osób wykonujących dużą liczbę skoków, sprintów, nagłych zatrzymań oraz ćwiczeń siłowych.

Dolegliwości są zwykle odczuwane poniżej rzepki i mogą nasilać się podczas:

• skakania i lądowania,
• biegania,
• przysiadów,
• wykroków,
• wchodzenia po schodach,
• prostowania kolana z dużym obciążeniem,
• gry w siatkówkę, koszykówkę lub piłkę nożną.

We wczesnym etapie ból może pojawiać się tylko na początku albo po zakończeniu treningu. Z czasem może zacząć ograniczać wysiłek i występować również podczas codziennych czynności.

Rehabilitacja opiera się przede wszystkim na odpowiednim dostosowaniu obciążenia i stopniowym wzmacnianiu ścięgna. Całkowity odpoczynek nie zawsze rozwiązuje problem, ponieważ po powrocie do sportu nieprzygotowane ścięgno może ponownie reagować bólem.

Program ćwiczeń powinien stopniowo przygotowywać kolano do przysiadów, biegu, skoków i obciążeń charakterystycznych dla aktywności pacjenta.

Ścięgno mięśnia czworogłowego znajduje się powyżej rzepki. Może być przeciążane podczas ćwiczeń siłowych, biegania, skakania oraz aktywności wymagających częstego prostowania kolana.

Objawy mogą obejmować:

• ból nad rzepką,
• tkliwość w miejscu przyczepu ścięgna,
• ból podczas przysiadu,
• dolegliwości podczas schodzenia po schodach,
• ból przy prostowaniu kolana z oporem,
• sztywność po wysiłku albo odpoczynku.

Rehabilitacja może obejmować modyfikację najbardziej drażniących ćwiczeń, stopniowane wzmacnianie mięśnia czworogłowego oraz poprawę siły i kontroli całej kończyny dolnej.

Nagły ból połączony z trzaskiem, szybkim obrzękiem i utratą możliwości aktywnego wyprostowania kolana może świadczyć o zerwaniu ścięgna i wymaga pilnej konsultacji ortopedycznej.

W kolanie znajdują się dwie łąkotki: przyśrodkowa i boczna. Pomagają one rozkładać obciążenie, stabilizować staw i chronić powierzchnie stawowe.

Urazowe uszkodzenie łąkotki może powstać podczas skręcenia kolana, szczególnie gdy stopa pozostaje oparta o podłoże. Zmiany degeneracyjne mogą rozwijać się stopniowo i pojawiać się bez wyraźnego urazu.

Możliwe objawy obejmują:

• ból po wewnętrznej albo zewnętrznej stronie kolana,
• obrzęk,
• ograniczenie zginania lub prostowania,
• ból podczas przysiadu i skręcania na nodze,
• przeskakiwanie albo klikanie,
• uczucie blokowania stawu,
• trudność z pełnym obciążeniem kończyny.

Nie każde uszkodzenie łąkotki wymaga operacji. Rehabilitacja może być elementem leczenia zachowawczego, szczególnie gdy uszkodzenie nie powoduje trwałego mechanicznego blokowania kolana.

Postępowanie może obejmować odzyskiwanie zakresu ruchu, wzmacnianie mięśni uda i biodra, poprawę stabilności oraz stopniowy powrót do chodzenia, biegania i zmian kierunku.

W aktualnych wytycznych AAOS podkreślono, że fizjoterapia może być korzystna zarówno w zachowawczym postępowaniu przy wybranych ostrych uszkodzeniach łąkotki, jak i po zabiegu chirurgicznym. Przemieszczone uszkodzenie ograniczające ruch stawu może natomiast wymagać wcześniejszej interwencji ortopedycznej.

Więzadło krzyżowe przednie stabilizuje kolano podczas hamowania, zmiany kierunku, lądowania i gwałtownych ruchów. Do jego uszkodzenia często dochodzi podczas sportu, ale uraz może powstać również wskutek upadku lub wypadku.

Pacjenci mogą opisywać:

• charakterystyczny trzask w chwili urazu,
• szybko narastający obrzęk,
• ból i ograniczenie ruchu,
• uczucie niestabilności,
• „uciekanie” kolana podczas skrętu,
• trudność z powrotem do biegania lub sportu.

Sposób leczenia zależy od stopnia uszkodzenia, wieku, aktywności pacjenta, stabilności stawu oraz współistniejących uszkodzeń łąkotki i chrząstki. Nie każda osoba wymaga operacyjnej rekonstrukcji, natomiast osoby wracające do sportów z częstymi zmianami kierunku mogą potrzebować konsultacji ortopedycznej.

Rehabilitacja zachowawcza może obejmować odzyskanie ruchomości, wzmocnienie mięśni, poprawę stabilności i trening kontroli nerwowo-mięśniowej.

Po rekonstrukcji ACL rehabilitacja jest wieloetapowa. Obejmuje zmniejszanie obrzęku, odzyskanie pełnego wyprostu, odbudowę siły, trening biegu, skoków i zmian kierunku oraz ocenę gotowości do powrotu do sportu.

AAOS wskazuje, że postępowanie powinno być dopasowane do wieku i aktywności pacjenta, a u wybranych młodszych lub bardziej aktywnych osób rekonstrukcja może ograniczyć ryzyko kolejnych uszkodzeń łąkotki i chrząstki.

Więzadło krzyżowe tylne ogranicza przesuwanie kości piszczelowej do tyłu względem kości udowej. Do urazu może dojść między innymi podczas uderzenia w przednią część zgiętego kolana, upadku na kolano albo wypadku komunikacyjnego.

Objawy mogą obejmować:

• ból w głębi kolana albo z tyłu stawu,
• obrzęk,
• uczucie niestabilności,
• trudność podczas schodzenia ze schodów,
• ból przy większym zgięciu kolana,
• spadek pewności podczas biegu i hamowania.

Część izolowanych uszkodzeń PCL może być leczona zachowawczo. Rehabilitacja jest ukierunkowana między innymi na poprawę kontroli stawu, odbudowę siły mięśnia czworogłowego oraz stopniowy powrót do obciążeń.

W przypadku uszkodzeń obejmujących kilka więzadeł, znacznej niestabilności albo urazu o dużej energii potrzebna jest konsultacja ortopedyczna.

Więzadło poboczne przyśrodkowe stabilizuje wewnętrzną stronę kolana. Najczęściej zostaje uszkodzone podczas działania siły na zewnętrzną część stawu, na przykład w sporcie kontaktowym.

Dolegliwości mogą obejmować:

• ból po wewnętrznej stronie kolana,
• obrzęk i tkliwość,
• ból podczas chodzenia,
• uczucie niestabilności,
• trudność ze zmianą kierunku,
• ból podczas bocznego obciążania stawu.

Wiele izolowanych uszkodzeń MCL goi się bez operacji. Początkowo może być konieczne czasowe ograniczenie obciążenia lub zastosowanie ortezy zgodnie z zaleceniami lekarza.

Rehabilitacja obejmuje stopniowe odzyskiwanie ruchomości, siły i stabilności. W późniejszym etapie wprowadza się bieganie, ruchy boczne, hamowanie oraz zadania związane ze sportem lub pracą pacjenta.

Więzadło poboczne boczne odpowiada za stabilność zewnętrznej części kolana. Jego uszkodzenie jest rzadsze niż uraz MCL i może współwystępować z uszkodzeniem innych struktur tylno-bocznej części stawu.

Objawy mogą obejmować:

• ból po zewnętrznej stronie kolana,
• obrzęk,
• uczucie niestabilności,
• trudność z chodzeniem po nierównym terenie,
• ból podczas skręcania lub zmiany kierunku,
• zaburzenia czucia przy współistniejącym urazie nerwu strzałkowego.

Przy podejrzeniu większego uszkodzenia LCL albo kilku więzadeł konieczna jest ocena ortopedyczna. Rehabilitacja zależy od stabilności stawu, sposobu leczenia i występowania dodatkowych urazów.

Do zwichnięcia rzepki dochodzi, gdy przemieszcza się ona poza swoje prawidłowe położenie, najczęściej w kierunku zewnętrznym. Uraz może powstać podczas skręcenia kolana, gwałtownej zmiany kierunku albo bezpośredniego uderzenia.

Po zwichnięciu mogą występować:

• silny ból i widoczna deformacja,
• szybki obrzęk,
• ograniczenie ruchomości,
• uczucie niestabilności rzepki,
• obawa przed ponownym zwichnięciem,
• trudność podczas schodzenia po schodach i przysiadu.

Pierwsze zwichnięcie wymaga oceny medycznej, szczególnie aby wykluczyć złamanie lub uszkodzenie chrząstki. Rzepki nie należy samodzielnie nastawiać.

Po zabezpieczeniu urazu rehabilitacja może obejmować odzyskiwanie zakresu ruchu, wzmacnianie mięśni uda i biodra, poprawę kontroli kończyny oraz przygotowanie do ruchów związanych ze sportem.

U osób z nawracającymi zwichnięciami konieczna może być konsultacja ortopedyczna i ocena budowy stawu rzepkowo-udowego.

Zespół pasma biodrowo-piszczelowego jest częstą przyczyną bólu po zewnętrznej stronie kolana u biegaczy i osób wykonujących dużą liczbę powtarzalnych ruchów zginania i prostowania stawu.

Ból może pojawiać się:

• po przebiegnięciu określonego dystansu,
• podczas biegu z górki,
• przy zwiększeniu liczby treningów,
• po zmianie nawierzchni albo obuwia,
• podczas jazdy na rowerze,
• po dłuższym chodzeniu.

Dolegliwości są często ostre i punktowe. Mogą ustępować po przerwaniu biegu, a następnie powracać przy kolejnym treningu.

Rehabilitacja może obejmować czasową zmianę objętości biegania, ocenę techniki ruchu, ćwiczenia wzmacniające biodro i kończynę dolną oraz stopniowe przygotowanie do ponownego zwiększania dystansu.

Samo rozciąganie bocznej części uda nie zawsze wystarcza. Ważne jest określenie, jakie zmiany w treningu doprowadziły do przekroczenia tolerancji tkanek.

Kaletka przedrzepkowa znajduje się pomiędzy skórą a rzepką. Może zostać podrażniona w wyniku długotrwałego klękania, bezpośredniego urazu albo powtarzalnego nacisku.

Typowym objawem jest widoczny obrzęk z przodu kolana. Mogą występować również:

• ból podczas klękania,
• tkliwość rzepki,
• uczucie napięcia skóry,
• ograniczenie zginania kolana,
• dyskomfort podczas pracy wymagającej klęczenia.

Postępowanie może obejmować ograniczenie bezpośredniego ucisku, zmianę sposobu wykonywania pracy i stopniowy powrót do aktywności.

Jeżeli obrzęknięte miejsce jest gorące, mocno zaczerwienione i bardzo bolesne, a pacjent ma gorączkę albo złe samopoczucie, konieczna jest pilna konsultacja lekarska. Takie objawy mogą wskazywać na zakażenie kaletki.

Gęsia stopka znajduje się po wewnętrznej stronie piszczeli, poniżej stawu kolanowego. Tworzą ją przyczepy kilku ścięgien, a w jej pobliżu znajduje się również kaletka.

Dolegliwości mogą występować po wewnętrznej stronie kolana i nasilać się podczas:

• chodzenia po schodach,
• biegania,
• wstawania z krzesła,
• zginania kolana z oporem,
• dłuższego chodzenia,
• ucisku bolesnego miejsca.

Problem może być związany z gwałtownym zwiększeniem aktywności, przeciążeniem mięśni tylnej i przyśrodkowej części uda, zmianami zwyrodnieniowymi albo sposobem obciążania kończyny.

Rehabilitacja może obejmować dostosowanie aktywności, poprawę ruchomości, stopniowane wzmacnianie oraz pracę nad funkcjonowaniem biodra, kolana i stawu skokowego.

Torbiel Bakera jest wypełnionym płynem uwypukleniem znajdującym się z tyłu kolana. Zwykle powstaje w związku ze zwiększoną ilością płynu w stawie, na przykład przy zmianach zwyrodnieniowych, uszkodzeniu łąkotki lub stanie zapalnym.

Możliwe objawy obejmują:

• uczucie rozpierania z tyłu kolana,
• widoczny albo wyczuwalny guzek,
• ograniczenie pełnego zgięcia,
• sztywność,
• ból podczas chodzenia i przysiadu,
• dyskomfort po dłuższej aktywności.

Rehabilitacja jest ukierunkowana przede wszystkim na problem, który doprowadził do powstania nadmiaru płynu w stawie, a nie wyłącznie na samo uwypuklenie.

Nagły ból i obrzęk łydki, szczególnie po pęknięciu torbieli, może przypominać objawy zakrzepicy. Taka sytuacja wymaga pilnej oceny medycznej.

Choroba zwyrodnieniowa kolana wiąże się ze zmianami chrząstki i innych struktur tworzących staw. Dolegliwości mogą rozwijać się stopniowo, a ich natężenie może zmieniać się w czasie.

Objawy mogą obejmować:

• ból podczas chodzenia,
• sztywność po odpoczynku,
• trudność z wchodzeniem po schodach,
• ograniczenie zgięcia albo wyprostu,
• trzeszczenie w stawie,
• okresowy obrzęk,
• osłabienie mięśni uda,
• zmniejszenie tolerancji dłuższego wysiłku.

Zmiany zwyrodnieniowe nie zawsze wymagają wykonywania kolejnych badań obrazowych. U osób powyżej 45. roku życia z bólem związanym z aktywnością i krótką sztywnością poranną rozpoznanie często może opierać się na ocenie klinicznej.

Podstawą postępowania zachowawczego są indywidualnie dobrane ćwiczenia, edukacja oraz – gdy jest to potrzebne – wsparcie w kontroli masy ciała. Terapia manualna może być stosowana jako uzupełnienie ćwiczeń, ale nie powinna być jedyną formą postępowania.

Rehabilitacja może obejmować:

• wzmacnianie mięśni uda i biodra,
• ćwiczenia zakresu ruchu,
• trening równowagi,
• aktywność wydolnościową,
• naukę chodzenia po schodach,
• dostosowanie codziennych obciążeń.

Celem nie jest usunięcie zmian widocznych na zdjęciu RTG, ale poprawa funkcji stawu, zwiększenie aktywności i zmniejszenie wpływu dolegliwości na codzienne życie.

Chrząstka pokrywa powierzchnie kości tworzących staw i umożliwia ich płynny ruch. Może zostać uszkodzona podczas urazu, zwichnięcia rzepki, złamania albo w wyniku stopniowych zmian przeciążeniowych i zwyrodnieniowych.

Objawy mogą obejmować:

• ból podczas obciążania kolana,
• obrzęk pojawiający się po aktywności,
• przeskakiwanie lub blokowanie stawu,
• ograniczenie ruchomości,
• ból podczas przysiadów i biegania,
• uczucie tarcia albo sztywności.

Sposób postępowania zależy od wielkości i lokalizacji zmiany, wieku pacjenta, jego aktywności oraz współistniejących uszkodzeń.

Rehabilitacja może obejmować dostosowanie obciążeń, poprawę zakresu ruchu, wzmacnianie mięśni i stopniowy powrót do aktywności. Po zabiegach naprawczych chrząstki konieczne jest przestrzeganie określonych ograniczeń dotyczących obciążania i zakresu ruchu.

Osteochondritis dissecans jest problemem dotyczącym fragmentu kości i pokrywającej ją chrząstki. Najczęściej występuje u dzieci, młodzieży i młodych dorosłych, szczególnie aktywnych sportowo.

Objawy mogą obejmować:

• ból nasilający się podczas aktywności,
• obrzęk kolana,
• uczucie blokowania albo przeskakiwania,
• ograniczenie pełnego wyprostu,
• osłabienie mięśni uda,
• trudność z bieganiem i skakaniem.

Podejrzenie tego problemu wymaga diagnostyki ortopedycznej i badań obrazowych. Sposób leczenia zależy między innymi od wieku pacjenta, stabilności zmiany oraz stopnia rozwoju kości.

Rehabilitacja może stanowić element leczenia zachowawczego albo postępowania pooperacyjnego. AAOS opublikowało aktualne wytyczne dotyczące diagnostyki i leczenia tego schorzenia w 2023 roku.

Choroba Osgooda-Schlattera występuje przede wszystkim u aktywnych dzieci i nastolatków w okresie wzrostu. Dolegliwości są odczuwane w okolicy guzowatości kości piszczelowej, czyli poniżej rzepki.

Ból może nasilać się podczas:

• biegania,
• skakania,
• gry w piłkę,
• wykonywania przysiadów,
• klękania,
• wchodzenia po schodach.

W bolesnym miejscu może być widoczne lub wyczuwalne zgrubienie. Dolegliwości są związane z obciążeniem rozwijającego się przyczepu więzadła rzepki.

Postępowanie zwykle obejmuje dostosowanie poziomu aktywności, ćwiczenia poprawiające ruchomość i siłę oraz stopniowy powrót do sportu. Dziecko nie zawsze musi całkowicie rezygnować z treningów, jednak obciążenie powinno być uzależnione od nasilenia objawów.

Silny ból, znaczny obrzęk albo niemożność obciążenia nogi wymagają konsultacji lekarskiej w celu wykluczenia innego urazu.

Złamania w obrębie kolana mogą dotyczyć rzepki, dalszej części kości udowej albo bliższej części kości piszczelowej. Powstają najczęściej wskutek upadku, bezpośredniego uderzenia lub wypadku komunikacyjnego.

Po urazie mogą występować:

• silny ból i obrzęk,
• niemożność obciążenia nogi,
• ograniczenie ruchomości,
• trudność z wyprostowaniem kolana,
• zasinienie,
• widoczna deformacja.

Złamanie wymaga diagnostyki medycznej. Sposób leczenia zależy od lokalizacji, przemieszczenia fragmentów i stabilności stawu.

Po okresie unieruchomienia lub operacji rehabilitacja może obejmować odzyskiwanie ruchomości, odbudowę siły mięśnia czworogłowego, trening chodu i stopniowe zwiększanie obciążenia.

Na pierwszą wizytę należy zabrać dokumentację medyczną i zalecenia dotyczące dozwolonego zakresu ruchu oraz obciążania nogi.

Po złamaniu, operacji, zastosowaniu gipsu lub dłuższym ograniczeniu aktywności może dojść do zmniejszenia zakresu zgięcia i wyprostu kolana.

Sztywność może utrudniać:

• prawidłowe chodzenie,
• wstawanie i siadanie,
• wchodzenie po schodach,
• jazdę samochodem albo rowerem,
• wykonywanie przysiadu,
• powrót do pracy i sportu.

Szczególnie ważne jest odzyskanie pełnego lub możliwie pełnego wyprostu, ponieważ jego brak może wpływać na chód i zwiększać wysiłek mięśni.

Rehabilitacja może obejmować ćwiczenia zakresu ruchu, mobilizację tkanek, pracę z obrzękiem oraz stopniowe wzmacnianie kończyny. Tempo terapii musi uwzględniać rodzaj urazu, etap gojenia i zalecenia operatora.

Artroskopia może być wykonywana między innymi z powodu uszkodzenia łąkotki, chrząstki, więzadeł albo obecności fragmentu ograniczającego ruch stawu.

Zakres rehabilitacji zależy od rodzaju wykonanego zabiegu. Inaczej przebiega postępowanie po częściowym usunięciu uszkodzonego fragmentu łąkotki, a inaczej po jej zszyciu, kiedy naprawiona tkanka wymaga dłuższego zabezpieczenia.

Rehabilitacja może obejmować:

• zmniejszanie obrzęku,
• odzyskanie pełnego wyprostu,
• stopniowe zwiększanie zgięcia,
• aktywację mięśnia czworogłowego,
• naukę chodzenia,
• odbudowę siły i równowagi,
• przygotowanie do biegania i sportu.

Na pierwszą wizytę należy zabrać wypis ze szpitala, opis zabiegu oraz zalecenia dotyczące obciążania i dozwolonego zakresu ruchu.

Powrót do sprawności po rekonstrukcji więzadła krzyżowego przedniego jest procesem wieloetapowym. Nie powinien być planowany wyłącznie na podstawie liczby tygodni, które upłynęły od operacji.

W kolejnych etapach rehabilitacja może obejmować:

• zmniejszenie bólu i obrzęku,
• odzyskanie pełnego wyprostu,
• stopniowe zwiększanie zgięcia,
• aktywację i odbudowę mięśnia czworogłowego,
• normalizację chodu,
• ćwiczenia siły i stabilności,
• trening biegu,
• skoki i lądowania,
• hamowanie i zmianę kierunku,
• ćwiczenia charakterystyczne dla uprawianego sportu.

Powrót do sportu powinien uwzględniać nie tylko czas od zabiegu, ale także zakres ruchu, siłę, kontrolę kończyny, zdolność do wykonywania skoków i reakcję kolana na trening.

Zbyt wczesny powrót do pełnej intensywności może zwiększać ryzyko ponownego urazu.

Endoprotezoplastyka polega na zastąpieniu uszkodzonych powierzchni stawu elementami sztucznymi. Najczęściej wykonywana jest z powodu zaawansowanej choroby zwyrodnieniowej, która istotnie ogranicza funkcjonowanie pacjenta.

Po operacji rehabilitacja może obejmować:

• ćwiczenia przeciwzakrzepowe,
• odzyskiwanie wyprostu i zgięcia kolana,
• aktywację mięśnia czworogłowego,
• naukę wstawania i siadania,
• trening chodzenia z kulami,
• chodzenie po schodach,
• poprawę siły i równowagi,
• stopniowy powrót do codziennych czynności.

Zakres terapii zależy od stanu pacjenta, przebiegu operacji i zaleceń lekarza. Decyzja o odstawieniu kul powinna uwzględniać jakość chodu, siłę kończyny i bezpieczeństwo pacjenta.

Nagły wzrost bólu, gorączka, wyciek z rany, znaczny obrzęk łydki, duszność albo ból w klatce piersiowej wymagają pilnego kontaktu medycznego.